Trefwoorden: kabouters en reuzen, tijdreizen, onderdrukking, angsten
Hierom:
- Wie wil er nu niet kunnen tijdreizen (en als dat niet kan: erover lezen)?
- Aangrijpend, spannend en warm verhaal met rijke taal en inhoud
- Een bijzondere leeservaring
Prangende vraag: Kunnen we de tijd begrijpen?
De tijd leeft. Hij kan uitrekken en inkrimpen. Stilstaan en voorbijgaan. Tik, tik, tik.
Dat is althans een uitgangspunt in Vijftig seconden. Helemaal aan het begin leren we hoofdpersonage Elle kennen aan de hand van een lijstje van de dingen waar ze het meest van houdt (dat lijstje komt nog twee keer in een andere vorm terug): aardbeien, avond, sprookjes, tijd en verstoppen. Op zich niet zo’n vreemd lijstje voor een 11-jarige.
Maar volgens Elle is er iets aan de hand. Zij groeit veel sneller dan haar ouders. Is dat niet vreemd? En het liefst ziet zij iedereen, maar wil ze zelf onzichtbaar blijven. Haar vader is tijdwaker. Hij moet ervoor zorgen dat de tijd zich gedraagt en niet opeens rare dingen doet. Wanneer haar vader moe wordt (wat eerder nooit gebeurde), krijgt zij de opdracht de tijdwakersbril op te zetten. Langzaam maar zeker, door vooruit en terug te reizen in de tijd, naar plekken die bekend en nieuw aanvoelen, verzamelt Elle de puzzelstukjes die ze nodig heeft om zichzelf eindelijk te leren kennen en te durven laten zien.
‘Lieverd,’ mijn vader noemt mijn moeder lieverd, ‘ik denk dat het tijd wordt.’
Ze zuchtte, heel diep. Ze zeggen dat iets uit je tenen kan komen, daar kwam die zucht van haar vandaan. Waar het tijd voor wordt, zeiden ze niet. Dat weet ik zeker. (p. 39)
Geus schept een bijzondere wereld waar elfen, kabouters, soms een trol en mensen samen in de klas zitten. Waar je – door een tijdwakersbril op te zetten – kan reizen naar het verleden. Waar je een glimp opvangt van je toekomst. Waar je – samen met Elle die mondjesmaat de waarheid ontdekt – je adem inhoudt en de tijd stopzet (“Ik vertel dit zodat ik nog even niet dat heel, heel bijzondere hoef te vertellen.” p. 43) Wat een bijzondere leeservaring voor jong én ouder!
Tik, tik, tik.
Vijftig seconden is een boek met rijke taal en inhoud. Verschillende thema’s worden als subtiele laagjes blootgelegd: adoptie, discriminatie, identiteit, angsten, verhalen, sprookjes,..) maar altijd blijft het verteerbaar doordat het in kleine stukjes wordt gebracht. Dat is denk ik door de sublieme schrijfstijl, de poëtische zinnen, ingenieuze opbouw en warme humor.
Maar wat dit ontwapenend boek echt tijdloos en gigantisch goed maakt is het talent van Geus om dingen in taal te vatten die doorgaans onopgemerkt of ongezegd blijven (“Er komen zinnen bij me op die ik niet durf af te denken.” p. 100) Ook laat ze Elle meer grip krijgen op haar gevoelens en gedachten door er voorbeelden bij te bedenken: “Het moet wel iets heel ergs zijn. Denk aan: dat je je nieuwe fiets bent kwijtgeraakt. Denk aan: dat je de verjaardag van je moeder bent vergeten.” P. 115-116). Dat werkt zo verfrissend en het is ook fijn om daar met kinderen telkens nog meer voorbeelden bij te bedenken.
Tik, tik, tik.
Tijdreizen vraagt wel wat verbeeldingsvermogen en als lezer moet je mee willen springen. Mireille Geus maakt het ons wat dat betreft gemakkelijk met poëtische taal, mooie denkbewegingen en een aangrijpend verhaal. Ook de fijne pentekeningen van Floris Tilanus dragen bij tot een magische en soms broeierige sfeer. Vergeet zeker niet de laatste illustratie te bewonderen waarin de verschillende verhalen samenkomen in één trefzeker beeld. Boek met karakter!
Vijftig seconden (10+)
Mireille Geus (tekst) | Floris Tilanus (ill.) | Lemniscaat | 2026 | 173 pag.
Met dank aan uitgeverij Lemniscaat voor het recensie-exemplaar.
Denk je bij het aankopen van die fijne kinderboeken ook aan de lokale handelaar? Bestel je boek bij een boekhandel via Confituur Boekhandels, Standaard Boekhandel of de vele kleine gespecialiseerde boekhandelaars dichtbij huis.
