Hoe stropers tegenhouden kan leiden tot wanorde

… EN WAT VERKIEZINGEN MET WEERBARSTIGE OUDERS TE MAKEN HEBBEN

Gisteren gingen we tijdens het wekelijks filosoferen creatief denken en zochten we naar oplossingen voor een probleem: de witte neushoorn is namelijk met uitsterven bedreigd.

Tijdens de brainstorm richtten de kinderen al snel hun pijlen op de stropers. Het werd al snel duidelijk dat we  daar van af moesten! Hoe de kinderen dat zouden aanpakken? De boodschap overal verspreiden: op alle tv-zenders en journaals, op radio, internet, op zeppelins, aan elk vliegtuig een spandoek, op elke muur graffiti (alleen waar het mocht), op ramen van alle auto’s en bussen een sticker en door een betoging in Afrika, inclusief spandoeken en houten borden.

We probeerden creatief te denken, dus de kritische noot hielden we bewust achterwege. Maar na een halfuurtje ideeën spuien, kwam een jongen met deze opmerking “Maar als we dat allemaal zouden doen met die boodschappen en spandoeken, dan zou de wereld wel heel slordig worden!” En daar hadden we een nieuw probleem.  De problemen stapelden zich al snel op, want dat slordige, “dat is net zoals de verkiezingsborden nu”. Eén meisje probeerde al wekenlang haar ouders ervan te overtuigen om voor partij X te stemmen. Maar “mijn ouders willen niet luisteren”. Daar hebben we pas echt een probleem. Toch?

Ik maakte voor deze sessie dankbaar gebruik van de werkvorm/het denkinstrument ‘Onhaalbaar haalbaar’ uit de Methode Creatief Denken van Djapo vzw. https://djapo.be/educatief-materiaal/

 

Over knuffeltijgers, thee en een goede vraag

Wie fan is van Calvin and Hobbes, de stripverhalen van Bill Watterson, weet het al langer. Geen pagina zonder filosofische vraag, steeds verpakt in een grappige cartoon. De strips vertellen scènes uit het leven van een 6-jarige en zijn speelgoedtijger. En dat leidt tot verrassende, grappige, confronterende en vaak zelfs (zo blijkt nu) visionaire taferelen.

Ik was me er als tiener niet van bewust, maar Watterson laat geen enkel thema ‘ongetekend’ en heeft een neus voor het universele: van de zin van ons onderwijs, de rol van media, verbeeldingskracht, God, wat goed leven is, … Hij kan zich daarbij moeiteloos verplaatsen in zowel het kind als de volwassene.

Heerlijk om te lezen, om te verdrinken in de hilarische dialogen en om eens over na te denken. Want wat doe je als je niets doet? Waarom bestaat er een woord voor ‘niets’? Kan onze tijd op geraken door niets te doen?

In een andere cartoon concludeert Calvin: “There is not enough time to do all the nothing we want to do.”

Misschien iets voor bij een ontspannende tas thee, tijdens het nietsdoen?